ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΛΙΑΚΜΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ ΓΡΕΒΕΝΩΝ

 

26. ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΑΛΙΑΚΜΟΝΑ ΣΤΟΝ ΠΟΡΟ

Γράφει η νηπιαγωγός Αναστασία Ζυγούρα

 

Το πρόβλημα για όλα τα χωριά των Βεντζίων ήταν η διάβαση του ποταμού Αλιάκμονα. Μέχρι το 1935 δεν υπήρχε γέφυρα. Οι ανάγκες για να επισκέπτονται την πόλη των Γρεβενών πολύ μεγάλες (αγορά, γιατροί, δικαστήρια, μητρόπολη κ.λ.π.). Θα αναφερθούμε εδώ όσον αναφορά τη γέφυρα στη θέση Πόρος κοντά στο συνοικισμό Πόρου. Παράλληλα θα εξηγήσουμε και πως γινόταν η διέλευση πριν γίνει η γέφυρα.

 

Η γέφυρα κτίστηκε το έτος 1935 σε σημείο του ποταμού που απέχει από την πόλη των Γρεβενών ανατολικά περίπου 9 χλμ. και δυτικά του συνοικισμού Πόρος 1,5 χλμ. Εκείνος που φρόντισε να γίνει αυτό το μεγάλο  και σωτήριο έργο όχι μόνο για την Κνίδη αλλά και για όλα τα χωριά των Βεντζίων ήταν ο τότε βουλευτής των Γρεβνενών Γ. Ποντίκας. Για το πώς περνούσαν το ποτάμι πριν το 1935 έχουμε την παρακάτω πληροφορία.

Στο ίδιο σημείο όπου κτίστηκε η γέφυρα είχαν κατασκευάσει με ξύλα ένα μικρό αυτοσχέδιο πλωτό. Το ονόμαζαν καράβι.  Ήταν ένα είδος μικρής βάρκας-πλατφόρμας. Χωρούσε δύο, τρία ζώα φορτωμένα ή μη και μερικούς ανθρώπους.

 

 

Είχε σημασία η επιλογή αυτής της θέσης, γιατί το ποτάμι είχε ομαλές όχθες, μεγάλο πλάτος κοίτης και μικρή κλίση ροής. Πλεονέκτημα όλων αυτών ήταν στο σημείο αυτό να μην είναι ορμητικά τα νερά.

Το καράβι αυτό το χρησιμοποιούσαν συνήθως όταν είχε πολλά νερά το ποτάμι. Τους καλοκαιρινούς μήνες όπου το νερό λιγόστευε, μπορούσαν να περάσουν καβάλα στα ζώα ή και πεζοί πιασμένοι από τις ουρές των ζώων για ισορροπία.

Το κατασκεύασμα αυτό ήταν κρεμασμένο από χοντρά καραβόσκοινα δεμένα σε μεγάλα δέντρα δεξιά κι αριστερά της κοίτης. Η σύνδεσή του στα σχοινιά γινόταν με ξύλινους γάντζους κυκλικούς (κουλούρια) και με ένα σύστημα απλό και πρακτικό το έκανε να μετακινείται και να γλιστρά επάνω στο νερό. Υπήρχε ο ειδικός για το χειρισμό και η απόσταση μεταφοράς ήταν περίπου 60 μέτρα. Πρέπει να πούμε εδώ ότι όταν είχε φουρτούνες και πολλά νερά δε λειτουργούσε το σύστημα. Υπήρχε κίνδυνος να ανασηκωθεί, να ανατραπεί ακόμα δε και να απαγκιστρωθεί από τους γάντζους. Για το πότε υπήρχε ο κίνδυνος αυτός, η πληροφορία μας λέει ότι το γνώριζαν καλά.

Στην ανατολική όχθη υπήρχε ένας βράχος. Παρατηρούσαν αυτό το βράχο. Αν τον κάλυπταν τα νερά και δε φαινόταν ούτε καν η κορυφή του, δεν έμπαινε το καράβι στο νερό. Παρέμενε αραγμένο στην όχθη μέχρι να φανεί ο βράχος. Το λάθος έγινε το έτος 1916-17 όταν ομάδα Γάλλων στρατιωτών επιχείρησε να περάσει το ποτάμι, ενώ ο βράχος ήταν σκεπασμένος από τα νερά και ο ειδικός (καραβοκύρης) απουσίαζε. Μπήκαν στο ποτάμι, το πολύ νερό ανέτρεψε και απαγκίστρωσε το καράβι με αποτέλεσμα να πνιγούν και να χαθεί το καράβι.

Όταν ο ειδικός και υπεύθυνος δεν επέτρεπε να κινηθεί το καράβι οι ταξιδιώτες από την άλλη πλευρά των Γρεβενών παρέμεναν όσο χρειαζόταν σε πανδοχείο που υπήρχε στη δυτική όχθη. Οι ταξιδιώτες από την πλευρά του Πόρου διανυκτέρευαν ή παρέμεναν στο χωριό Πόρος.

Από το έτος 1950 τις ανάγκες μεταφοράς για τα Γρεβενά και αντίθετα, εξυπηρετούσε ο Πάσχος Χρήστος (Κνίδη) με το μοναδικό τρακτέρ στην περιοχή. Ο δρόμος πολύ άσχημος και στην πλατφόρμα του τρακτέρ στριμωγμένοι και στοιβαγμένοι άνθρωποι και πράγματα. Αργότερα μπήκε στη γραμμή με φορτηγό αυτοκίνητο ο Απόστολος Μωυσιάδης (Κνίδη) και στη συνέχεια έγινε ο δρόμος (πολύ καλός) από κλιμάκιο της ΜΟΜΑ και σήμερα υπάρχει ένα πλήρες συγκοινωνιακό δίκτυο.