Που σαν περιστερούλα μου

 

43. ΑΦΗΓΗΣΗ ΖΑΧΑΡΑΚΗ ΖΩΗ

 

           

Η  Ζαχαράκη Ζωή σύζυγος του Παναγιώτη δέχτηκε να μας μιλήσει για τον Έξαρχο, να μας τραγουδήσει. Την επισκέφθηκα τον Ιούλιο του 2004. Εκεί που συζητούσαμε δέχθηκε να τραγουδήσει το παρακάτω τραγούδι.

 

 

1 -Που σαν περιστερούλα μου τόσον καιρό χαμένη; -Ήμαν στα πλάια έβοσκα στους κάμπους σεργιανούσα.	2 Τώρα το Φθινόπωρο κοντά στον Αϊ-Δημήτρη βγήκα να μάσω κάστανα με τάλλα τα κορίτσια.
3 Οι κλέφτες μας αγνάντευαν από μια ψηλή ραχούλα. Κορίτσια Καστανιώτικα ελάτε παρά κάτω, να ιδείτε και να μάθετε πώς πιάνεται η αγάπη.	4 Από τα μάτια πιάνεται στα χείλη κατεβαίνει κι από τα χείλη στην καρδιά ριζώνει και δε βγαίνει.

 

 

 

 

 

           

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Το κάθε δίστιχο μας το τραγούδησε διπλά. Αυτό το τραγούδι το τραγουδούσαν οι συμπέθεροι κατά τον αρραβώνα.

Η Ζωή θυμάται το θείο μου που άδικα έφυγε. Όταν πήγα στο μύλο να αλέσουμε ο Βασίλης (αδερφός του πατέρα μου) κάθισε και το έγραψε αυτό το τραγούδι. Φαίνεται ότι τον έμοιασες.

Στα νυχτέρια, στο καθάρισμα, στο ξεσπύρισμα του καλαμποκιού συνεχίζει η κ. Ζωή λέγαμε το παραπάνω τραγούδι. Επίσης το τραγουδήσαμε κατά την επιστροφή μας από τη Σιάτιστα. Πηγαίναμε και πουλούσαμε ξύλα, τσάκνα. Τα ζώα φορτωμένα. Εμείς πηγαίναμε με τα πόδια. Στο γυρισμό ήμασταν καβάλα. Τότε συνέχεια τραγουδούσαμε. Τώρα όλοι σκεφτικοί. Κανένας δε χαίρεται, κανένας δεν τραγουδάει.